สามัญ..ซน

 สถานีรถไฟชุมทางขอนแก่น 

 

16.00 น. ของวันนึงปลายฤดูร้อนปี 2550 รถไฟที่แล่นมาจากหาดใหญ่ ผ่านจังหวัดต่างๆ กว่าสิบจังหวัด ก็ใด้พาร่างของเด็กหนุ่มวัย 16 มาถึงจุดหมายปลายทาง "เมืองขอนแก่น" ผมก้าวลงจากรถไฟ พร้อมเหลือบมองหาผู้หญิงคนหนึ่ง . . . . . . . . . . .

 

แม่วิ่งมากอดร่างอันมอมแมมของผม  ผมยังจำวินาทีแห่งความสุขนี้ใด้ไม่มีวันลืม ตอนนั้นผมยิ้มแก้มปริ ส่วนแม่ . . . ร้องให้ ผมคิดในใจตั้งแต่ก่อนที่รถไฟจะเทียบชานชาลา ว่านี่คือการเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของผมเปรียบเสมือนการที่ปลาตัวหนึ่งว่ายน้ำอยู่ในตู้แก้ว ถึงเวลาที่มันจะใด้ออกมาลุยในแม่น้ำอันกว้างใหญ่ซะที ต่างกันตรงที่แม่น้ำแห่งนี้ไม่ค่อยมีน้ำ ส่วนใหญ่จะเป็นตึกปูนสูง ๆ อาคารที่เรียงตัวยาว ๆ อยู่หลังสายไฟฟ้าที่พัลวันกันอยู่ริมถนนอย่างมั่วซั่ว 

 

ไม่รู้สิ . . แรก ๆ ที่ผมมาอยู่ที่นี่ผมรู้สึกไม่คุ้นกับหลาย ๆ อย่าง ทั้งสิ่งรอบตัว วิถีชีวิต ผู้คน อาหาร หรือแม้กระทั่งการจัดระเบียบชีวิตในแต่ละวัน และผมก็เชื่ออยู่เสมอว่าหลายคนที่จากถิ่นมาแบบกระทันหัน เว้นระยะทางกันคนละฟาก หลายกิโลอย่างนี้ คงมีความรู้สึกที่ไม่ต่างไปจากผมแน่นอน วันแรกที่มาถึง ผมเดินเที่ยวรอบเมืองเลย  ย้ำ ! ! ! ครับ   ว่า "เดิน " เดินจริง ๆ เดินกันจนเมื่อยตุ้ม ผมเดินดูรอบเมืองเกือบทั้งวัน  ผมใด้กลิ่นของอาหารอีสานที่ไม่คุ้นจมูกนัก  ผมใด้เห็นผู้คนที่หน้าตาเค้าไม่ค่อยเหมือนคนแถวบ้านผม  ผมใด้สัมผัสอากาศร้อน ๆ ที่ผ่านมากระทบผิวหนัง  

 

 

ก็เปรียบเสมือนคนที่อ่านหนังสืออยู่แค่หน้าเดียว ไม่ยอมเปิดหน้าอื่นอ่านอีกเลย - "

 .

 .

 .

 .

 .

 .

 .

 

แน่นอนอยู่แล้วครับคุณผู้อ่าน . . . .ณ  ตอนนั้น

ผมตอบกับตัวเองโดยไม่ต้องคิดเลยว่า