สามัญ..ซน

: บินหวนคืน

ช่วงกลางเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา ถือเป็นโอกาศดีอีกครั้งที่เราใด้กลับบ้าน   นี่เป็นการเดินทางกลับภาคใต้ในฤดูฝนครั้งแรก นับตั้งแต่มาอยู่ ขอนแก่น  ซึ่ง ณ ตอนนี้ ใด้เรียนจบสมปราถนาไปอีกขั้นนึงแล้ว  ซึ่งแน่นอน  ! ! ยังมีการเดินทาง และเรื่องราวราวอีกหลายอย่างบนผืนแผ่นดินที่ราบสูงแห่งนี้ที่ยังคงต้องเจอในภายภาคหน้า  .  . เลยถือโอกาสช่วงที่หยุดเรียนหนึ่งปี โบยบิน หวนคืน กลับไปชาร์ตแบต ชาร์ตพลังกันอีกที เพื่อจะยังใด้รู้ว่า กำลังใจจากบ้านเรา ยังไม่เคยเหือดแห้งจางไป

 และฉันก็เป็นเพียงนกตัวหนึ่ง

ที่บินหลงทางมาจากเทือกเขาทางภาคใต้

สู่แผ่นดินที่ราบสูงอันยิ่งใหญ่ . . . แห่งนี้

ยามเย็นอีกซอกมุมนึง ณ เมือง ขอนแก่น

" บินข้ามถนน . . . สายมิตรภาพ  หนาวเหน็บเจ็บร้าวคราบน้ำตานอง" . .เสียงเพลงของน้าหมู พงษ์เทพ ยังคงขับกล่อมไปพร้อมกับการเดินทางอยู่ตลอดเวลามิขาดหาย

      แน่นอน ทุก ๆ ครั้ง ก็ต้องผ่าน"ถนนมิตรภาพ" เส้นทางหลักสายอีสาน และถ้าจะให้ดีและใด้อารมณ์                 แนะนำให้หาเพลงของน้าหมู มาเปิดฟังคลอเคล้าไปตลอดทาง . .อิ่มเอิบใจ แน่นอน  

 โฉบผ่าน " ลำตะคอง " ในวันที่น้ำหายไป(ไหนก็ไม่รู้)ซะครึ่งนึง

____________________________________________________________________

 ใช้เวลากว่า 15 ชม. เราก็มารับอรุณรุ่งอยุ่ภาคใต้แล้ว

ผมจะมีความรู้สึกที่ดีจนบอกไม่ถูกเลยทุกครั้งที่ใด้กลับไป   เมื่อรู้ว่า . . . เออ ! ! ตอนนี้เราอยู่ภาคใต้แล้ว และพอตอนที่ความรู้สึกแรกหลังจากใด้เหยียบเท้าแตะดิน  นั่นแหละคุณเอ๊ยยยย . . . นาน ๆ จะใด้สัมผัสความรู้สึกนี้สักครั้งนึง สุขอย่าบอกใครเลยทีเดียว

มีผลไม้่และสะตอ วางขายอยู่ข้างทาง ตลอดทั้งฤดู

แวะพักทานข้าว และเดินเล่นเรียกความทรงจำกันสักหน่อย เมื่อครั้งยังเด็ก ณ ที่นี้ ถนนเลียบคลอง               ปากแม่น้ำนครศรีธรรมราช . . . .ผมเคยมีความทรงจำที่นี่เมื่อครั้งยังเด็ก   

  อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช

ถึงทางเข้าบ้านแล้วครับ  ! ! !

               ถนนหน้าที่ว่าการอำเภอควนกาหลง บ้านเกิดผม พร้อมภูเขาที่นอนอาบแดดอยู่ไกล ๆ                  หมู่บ้านของผมอยู่เชิงตีนภูเขาลูกที่เห็นอยู่ไกล ๆ นั่นแหละครับ

 ผมรอคอยมาเกือบสองปีเต็ม ที่จะใด้กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ใด้หวนคืนมาพักพิง แอบอิงกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า          กลิ่นลำห้วย ลำคลอง ต้นปาล์ม สวนยาง นี่แหละครับ หมู่บ้านของผม " บ้านพรุ "

น้อยคนที่จะรู้ว่าสิ่งหนึ่งที่ผมหลงรัก และหลงใหลอย่างมาก ก็คือ การที่ใด้มองท้องฟ้าสดใส ท้องฟ้า ที่ซึ่งมีเรื่องราวอยู่ ณ เวลา และสถานที่ต่าง ๆ ผมเป็นคนที่ชอบมองท้องฟ้าเป็นอย่างมาก ผมเลยมักที่จะชอบเก็บสะสม ชอบหาภาพท้องฟ้า ซึ่งจะสนใจพิเศษกว่าอื่น ๆ ยิ่งถ้าใครเอาโปสการ์ดรูปท้องฟ้ามาให้นะ . . . . . . . โอ้โห ปลื้มเลย!!

ไม่ว่าท้องฟ้าที่ไหน ๆ ก็ไม่สวยงามเหมือนท้องฟ้า ณ บ้านเรา และเราใด้กลับไปแหงนมองด้วยตัวเราเอง ถึงแม้วันนี้บางสิ่งอาจจจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อย สายไฟมีเพิ่มขึ้นมาสองสามสาย มีเสาเหล็ก ขาว ๆ แดง ๆ จากไหนก็ไม่รู้ มาตั้งชี้โ่ด่ แข่งกับต้นมะพร้าว ซึ่งตอนผมจากบ้านไป ตอนนั้นมันยังไม่มีเลย

เอาเป็นว่าผมขอเล่าเรื่องเพียงเท่านี้ เดี๋ยวคราวหน้า จะเอาบรรยากาส วิถีชีวิตของชาวบ้าน มาให้ชมกัน ผมขอจบด้วยภาพเหล่านี้ที่หวังว่าจะบ่งบอกความหมายแก่ทุกคนครับ

นกเขาชวา . . . รอการกลับมา 

นกกรงฯขมิ้น . . . . . แหงนมองท้องฟ้า 

สายลมเปลี่ยนทิศ บอกถึงเวลา 

 " คุณเห็นนกตัวหนึ่งกำลังบินอยู่ไหม . . .

นั่นแหละ มันกำลังบินจากภูเขาลูกนั้น บ้านของมัน กลับไปบนแผ่นดินที่ราบสูง  อีกครั้ง ! ! ! "