เกี่ยวกับผู้เขียน

posted on 02 May 2010 05:41 by nattagarn

 

 

 - เด็กหนุ่มหลงทางจากจังหวัดสตูล วัย 19 ขวบ 

 - หลงใหลในการอ่านหนังสือ ถ่ายภาพ  ดูหนังไทย และเสียงเพลงของมาลีฮวนน่า   

 - ล่าสุด . . จบการศึกษาจากเทคโนโลยีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ

 - ปัจจุบันหยุดเรื่องเรียนหนึ่งปี เดินเตะฝุ่นเล่นอยู่แถว ๆ การเคหะฯ ชานเมืองขอนแก่น

 - ทุกวันนี้ยังเขียนบ่นเรื่องของตัวเองลงในสมุดบันทึก รับงานถ่ายถาพทั่วไป และเก็บตังค์เที่ยว                            

       

 

นายณัฐกานต์  ตำสำสู

เกิดเมื่อวันที่เสาร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2534  ที่หมู่บ้านอันสงบแห่งหนึ่งใน อ.ควนกาหลง จ.สตูล  ชื่อหมู่บ้านพรุ   ตอนที่คลอดออกมา กลางดึกคืนนั้นฝนตกหนัก ข้างนอกบ้านใม้โทรม ๆ คอมมิวนิสต์กำลังต่อสู้อยู่กับตำรวจ . . . .!!!!! อึ้ง  และที่อึ้งไปยิ่งกว่า  พอคลอดมาแล้ว ไม่หายใจ !!! โอ้แม่เจ้า  แต่หมอตำแย และพี่ ๆ คอมมิวนิสต์ในสมัยนั้นใด้ทำคลอดให้ และก็ใด้ช่วยชีวิตด้วยวิธีโบราณ  จนมีชีวิตมาถึงทุกวันนี้

เป็นลูกชายคนเดียวโดด ๆ ของพ่อนิกร จันทร์ช่วย  และ แม่วรินทร ตำสำสู  ใช้ชีวิตกับครอบครัวใด้แค่ 9 ขวบ ก็มีเหตุจำเป็นบางอย่างที่ต้องมาอยู่กับยาย  โตมากับยายที่เปรียบเสมือนแม่อีกคนหนึ่ง  ยายใด้เลี้ยงดูมาจนโตเป็นวัยรุ่น . . .ช่วงชีวิตตอนเด็กอยู่กับป่า ภูเขา  ลำคลอง  น้ำตก  ใช้ชีวิตอันแสนสนุกกับเพื่อน ๆ ญาติพี่น้องใน อ.ควนกาหลง จ.สตูล มาจน อายุ 16 ก็ใด้มาผจญภัยในเมืองขอนแก่น จน ทุกวันนี้

ตอนอายุ 11 ขวบ  เคยหอบเงินที่สะสมใว้ หนีไปขึ้นรถไฟคนเดียวจากหาดใหญ่ ไปหาแม่ที่ขอนแก่น เพราะความคิดถึง (โทรศัพท์ไม่มี อาศัยโทรตู้สาธารณะ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่เงิน 600 บาท และกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่มีเบอร์โทรของแม่)

ตอนอายุ 12 ขวบ ใด้เป็นนักกีฬาฟุตบอลเยาวชนของจังหวัดสตูล และยังใด้เป็นตัวแทนของโรงเรียนไปแข่งทักษะ วิทยาศาสตร์ ระดับภาค และตามที่ต่าง ๆ มากมาย ( ซึ่งเป็นที่น่าแปลก พอโตขึ้นมาแล้ว"เสีย"หมดเลย) และจบการศึกษาชั้น ป.6 ที่โรงเรียนเทศบาล 2 วัดชนาธิปเฉลิม

ตอนอายุ 13 ในขณะที่เรียน ม.1 อยู่ที่โรงเรียนควนกาหลงวิทยาคม ใด้ออกจากโรงเรียนซะดื้อ ๆ  เพื่อไปอยู่กับพ่อที่ปาดังเบร์ซา ตอนนั่นไม่เรียนไปเทอมนึงเต็ม ๆ ไปเป็นช่างทาสีกับพ่ออยู่แถวสงขลา (ซึ่งผลสุดท้ายก็ต้องกลับมาเรียนต่อ) ตอนนั้นเหตุผลข้อเดียวคือ อยากออกไปหาประสบการณ์ ทั้ง ๆ ที่ตัวเท่าลูกหมา

ตอนอายุ 14 ในขณะที่เรียนอยู่ ม.2 ด้วยความเกเรและไม่เอาไหนเรื่องการเรียน  ซึ่งเปลี่ยนไปจากตอนเรียนประถมแบบหน้ามือ เป็นหลังตีน  ก็ใด้โดนโรงเรียนไล่ออก ! !  แต่..ด้วยความที่เป็นนักกีฬา โรงเรียนแถวบ้านใด้รับใว้เรียนจนจบ ม.3 ซึ่งโรงเรียนที่ใด้เรียนจบมานั้น คือ "โรงเรียนบ้านเขาไคร" และความรักครั้งแรกก็เกิดขึ้นที่นี่ด้วย และกว่าจะจบก็โคตรลำบาก เพราะต้องตามแก้ทั้งของ ม.1  ม.2  ม.3  แต่ก็จบ "จนใด้"

 ---------------------------------------------------------------------------------------------------    

จน ณ วันนี้ เหตุการณ์ต่างๆ หลังจากที่ผมใด้มาอยู่ขอนแก่นก็ดำเนินมาเรื่อยๆ จะครบ 4 ปีแล้ว 

เรื่องราวต่าง ๆ ก็ใด้รวบรวมบางส่วนใว้ในบลอกนี้ใว้ส่วนนึง

และชีวิตของเด็กหนุ่มหลงทางคนนี้ . . . ก็จะยัง "ซน" ต่อไปเรื่อย ๆ ต้องเจออะไรอีกมากมายในวันหน้า

เปรียบการเดินทาง ที่ยังต้องมีเรื่องราวให้ยิ้ม ให้เศร้า ให้หัวเราะ อีกมากมาย

ผมคงเป็น . . สามัญ ที่ ซน มาก ๆ คนหนึ่งบนแ่ผ่นดินไทยที่รัก 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------